Het hangt natuurlijk wel van het seizoen af. Maar als er een festival is dat de moeite waard is, vind je het hier. We zoeken de leukste van Nederland bij elkaar en zetten ze op een rijtje. Compleet met achtergrond informatie en tips over een mooie route langs de verschillende podia.
 |
Bombay Show Pig Over Bombay Show Pig raken we maar niet uitgepraat op Cortonville. Het multitaskende indieduo weet dan ook telkens weer te verrassen. Met de ijzersterke liedjes op debuutplaat Vulture/Provider bijvoorbeeld, die op 3 mei uitkomt. Met de wonderschone semi-akoestische sessie die ze speciaal voor Cortonville deden in Kytopia. Maar natúúrlijk ook met de spannende live optredens, waarbij ze helemaal los gaan, zonder het oog op hun indrukwekkende instrumentarium te verliezen. Niet overslaan! Maar echt! (foto: IAMKAT) |
 |
Automatic Sam Is geen band van al te dure woorden, stadse fratsen en kunstzinnig geneuzel. Niet lullen maar spelen dus. En dat kunnen ze, deze kerels uit de Achterhoek. Het liefst heul hard en flink smerig. Luister hun album Texino en je weet het. Blues- en garagerock met soms een vleugje roots en stoner. Er mag gedanst, met bier gegooid en flink gejoeld worden. Hoe meer hoe beter! Automatic Sam joelt wel terug. Bij uitstek een band om je laatste beetje Appelpop-energie bij over de balk te smijten. (foto: Mike Nicolaassen) |
 |
School Is Cool |
 |
The Jacks Zangeres Marcia Savelkoul en gitariste Estelle Stijkel begonnen al vroeg aan hun huiswerk op de rockschool. In de tijd van tieneridolen en boybands hadden zij het hart al verpand aan gitaren, snelle drums en intelligente teksten. Precies de ingrediënten waardoor the Jacks zo opwindend is. In regio Eindhoven wist het publiek dat allang, maar sinds dit jaar maakte ook de rest van het land kennis via De Werel Draait Door, 3fm, en dankzij hun verpletterende shows in het voorprogramma van Anneke van Giersbergen. |
 |
Wallace Vanborn |
 |
Karma To Burn Versterkers zo ver het oog reikt. Riffs die je maag doen rommelen en je hoofd doen schudden. Karma To Burn is een hele, héle zware band. Al sinds 1997 weten deze heren hoe ze moeten grooven. Het meest recente wapenfeit 'V', levert daar al goed bewijs voor, maar live doet de band daar nog een flinke schep bovenop. Laat je heerlijk platwalsen aan het begin van de festival-zaterdag om meteen helemaal in de sfeer te zitten. |
 |
Navarone |
Cortonville maakte voor de Zwarte Cross een route voor de zaterdag. Omdat we niet altijd overal bij kunnen zijn, is er besloten om de festivaldag uit te lichten met het in onze ogen beste muzikale programma. Bij deze Eric's tips voor die dag.
 |
Bertolf
Het raspaardje onder de Nederlandse singer-songwriters. Bertolf kan álles: hij is een uitmuntend snarenplukker, beschikt over kristalhelder stemgeluid en schrijft liedjes die onherroepelijk in je kop blijven zitten. Dat bewees hij al met doorbraaksingle Another Day, maar er zat nog veel meer in het vat. Zijn derde, zelfgetitelde, album is het (voorlopige) hoogtepunt in zijn oeuvre, maar dat wist je natuurlijk al sinds de allereerste Rock The Ville. Dat wordt een hemeltergend mooi begin van de dag, óók voor de ruwe bolsters. |
 |
The Dirty Denims
Olijk viertal wiens 'happy hardrock met hoog meeschreeuw gehalte' op maat gemaakt lijkt voor de Zwarte Cross. Dat hun muziek verder reikt dan Lichtenvoorde blijkt o.a. uit hun uitverkiezing tot Serious Talent op 3FM en hun succesvolle deelname aan de Popronde. Na vorig jaar al het festivalterrein al in lichterlaaie hebben gezet, keren The Dirty Denims terug naar Zwarte Cross voor een tweede portie. Aanrader voor de brakke festivalganger: aan het eind van dit optreden ben je gegarandeerd wakker. |
 |
Dewolff
Vintage spacend orgeltrio dat ondanks de jonge leeftijd alweer heel wat jaartjes meegaat. Al vanaf het prille begin is er een hoop liefde voor deze uitstekende muzikanten en hun overdonderende energie op het podium. En dan zijn deze gasten ook nog eens bijzonder productief: de afgelopen vijf jaar bracht Dewolff bijna elk jaar een nieuwe langspeler uit (vier in totaal). Dat kunnen 'grote' genregenoten als Wolfmother en The Black Keys ze niet nazeggen. Een bijzonder bandje dus. Gaat dat zien op Zwarte Cross. |
 |
Textures
Al enkele jaren vaandeldrager van de Nederlandse metal. Sleutelwoorden: werklust, tegendraadse grooves, brute kracht, vlijmscherpe gitaren, grunts en internationale allure. Wat heet: de band heeft al meer dan 500 optredens over de hele wereld op zijn naam staan. Daarbij wisselen melancholieke momenten het betere beukwerk perfect af. Daarbij heeft zanger Daniel de Jongh zowel warme, heldere klanken als diepe, gruizige grunts in zijn strot zitten. Metalheads op de Zwarte Cross mogen het haar alvast losgooien. |
 |
The Answer (UK)
Dit gruizige (hard)rockkwartet komt uit Noord-Ierland, maar zijn helemaal op de plaats in Lichtenvoorde. The Answer bedient zich van veelal klassieke blues en hardrock patronen, maar brengt het met een energie en enthousiasme die alle vragen over originaliteit overbodig maakt. Wat heet, de band werd liefdevol opgenomen in hogere hardrock sferen, met supports voor Aerosmith, Whitesnake en AC/DC als voornaamste wapenfeiten. Met de zege van deze grootheden zal The Answer de Zwarte Cross nog maar eens op zijn grondvesten laten trillen. Dat gebeurt wel vaker dit weekend, maar dat zal deze ruige Noord-Ieren worst wezen. En ons ook! |
 |
Baskerville
Dit Haarlemse electroduo bestormde vorig jaar ineens de hitlijsten met single Devil's Town en maakte indruk met een electro-rock live bandshow. Een uitermate succesvol zijstapje voor het duo Thijs van der Klugt en Bart Possemis, dat zich tot dan vooral op dansvloerknallers had toegelegd. Inmiddels zijn ze weer terug bij hun oorspronkelijke leest en mogen ze deze zomer onder andere losgaan op het gerenommeerde Exit Festival in Servië. Zwarte Crossgangers doen er verstandig aan naast motorlaarzen ook hun dansschoenen niet te vergeten. Baskerville laat je horen waarom. |
 |
The Deaf
Is al lang niet meer 'het hobbybandje van Spike van DI-RECT'. Zeker niet op de Zwarte Cross! Debuutalbum TOOT WHISTLE PLUNK BOOM! staat vol met scherpe, hoekige garagerock, opgezweept door een manisch orgeltje, een gitaar zo scherp als een scheermes, en de afwisselende vocalen van Spike en bassiste Janneke Nijhuis. Op plaat klinkt dat al erg fijn, maar de échte kracht van The Deaf ligt op het podium. Knoerthard, met lef en vanuit de tenen gespeeld. Raw Power dus, om met Iggy te spreken. |
 |
Nobody Beats The Drum
Het powertrio van de Nederlandse dancescene. Sjam Sjamsjoedin en Jori Collignon zorgen voor de pompende beats, ergens tussen techno en vuige hiphop, terwijl Rogier van der Zwaag de visuals voor zijn rekening neemt. Tezamen met hun 333" Telenovum beeldinstallatie reizen zij de wereld over om mensen kei- en keihard te laten dansen. Deze zomer werd drie weken door de Verenigde Staten getourd, waar ze inmiddels ook kaas gegeten hebben van elektronische muziek. Deze mannen zijn nog maar een haar verwijderd van wereldfaam, maar komen graag nog even de Zwarte Cross de genadklap geven. Wij prijzen ons gelukkig. |
 |
Lefties Soul Connection feat. Michelle David
Wat doe je als je misschien wel de beste blanke rauwe soulfunk band in Europa bent? Juist, je vraagt er een van de allerrauwste soulstemmen van Amerika bij. Michelle David is de strot die Lefties Soul Connection naar een nóg hoger niveau tilt. Het resultaat van deze uitstekende combinatie liet het afgelopen jaar de podia in Nederland en omstreken stomen van opwinding. En dat stamt dan uit het oerhollandse Hoorn. Het cliché is weer van toepassing: Zien is geloven! En horen is keihard met de voetjes van de vloer. |
 |
Drive Like Maria
Over deze heren en dame deed onze burgervader in Rock The Ville al een boekje open, en ook daarvoor was Drive Like Maria al een stokpaardje van d'n Eric. Mocht je onder een steen gelegen hebben en je afvragen "Waarom?": We hebben hier te maken met een ROCKBAND. In your face, furieus en bijzonder gedreven leveren zij het betere beukwerk op Bokpop. Wapperende broekspijpen en de pannen van het dak. Zo zien we het graag! |
|
|
|
 |
Absynthe Minded (BE)
Is het al zo lang geleden? Ja, Absynthe Minded bestormt alweer tien jaar de Europese podia met hun buitengewoon boeiende mix van blues, indie, gypsy-jazz, pop en wat-al-niet-meer. De vorige, zelfgetitelde, plaat was al erg goed, en ook de nieuwe plaat As it ever was is weer een verrassend werkje, coherenter dan voorheen maar zoals altijd weer met de nodige verrassingen. De live-presentatie van het album was al exclusief te bewonderen op Cortonvile, maar voor 't eggie is nóg veel leuker. Gaan zien dus! |
 |
Therapy?
Noord-Iers trio dat zich al bijna 25 jaar toelegt op het snoeiharde kruisvlak van rock, metal en punk. En hoewel ze hun commerciële hoogtepunt inmiddels achter zich hebben liggen, gaan deze noeste werkers onvermoeibaar voort met het touren en maken van platen. Dat alleen al verdient een dikke pluim, maar vergis je niet: wie Therapy? uitnodigt, hoeft niet meer af te bouwen. Ze breken de tent af waar je bij staat. Bokpop gaat gegarandeerd met een gerust hart en piepende oren huiswaarts. |
|
|
|
 |
VanderbuystVanderbuyst noemt zich de “Dutch Hard Rock Assault”. Een rake beschrijving van het trio dat zich al een aantal jaar tot de toppers in het hardrockcircuit mag rekenen. Zo deelden ze onlangs het podium met de überhardrockers van Judas Priest en wordt er getourd door Europa. Bij Cortonville zien we graag wat langharig tuig op het podium voorbijkomen, maar zijn we vooral blij dat er nog nieuwe acts opduiken die het genre levendig houden. |
 |
Jungle By Night
Het beste feestje van het festivalseizoen 2011 doet er in 2012 nog een schepje bovenop. Deze gretige Amsterdamse jongelingen leverden met debuutalbum Hidden een broeierig, groovend meesterwerkje af waar het plezier en de kwaliteit vanaf spat (zie ook Eric's bespreking in Rock The Ville) Daarnaast zijn ze live alleen maar zwoeler, dieper en hechter gaan klinken. Het is maar zeer de vraag of er op Metropolis harder gedanst gaat worden dan bij Jungle By Night, "the future of Afrobeat". |
|
|
|
 |
Yori Swart
Prachtige zangeres. IJzersterke gitariste. Mooi mens. Yori is het allemaal. Ze won met haar band alle noemenswaardige prijzen die ze maar kon winnen (waaronder de Grote Prijs van Nederland en de SENA PopNL award), bracht haar naamloze debuutalbum in eigen beheer uit en zette al flinke stappen in het clubcircuit. Deze dame weet dus van aanpakken! Dat ze goed met een zeilboot om kan gaan, zag je al eerder in Motel de Ville. Maar ze komt pas echt tot haar recht op het podium. Wij raden je dan ook aan om Yori vooral niet te missen op Metropolis. |
 |
Nick Waterhouse (USA)
De naam zegt u waarschijnlijk niets. Wie echter het debuutalbum Time's All Gone van deze fenomenale soulzanger/gitarist een keer opzet, zal de naam op slag in het geheugen gegrift staan. Deze uitermate blanke jongen met zijn vijftiger-jaren look is namelijk verantwoordelijk voor het creëeren van de meest rauwe, authentieke in-je-gezicht 50's Rhythm & Bluesplaat die je opa je moeder nooit verboden heeft te luisteren. Dat hij eruit ziet als een figurant uit de tv-serie Mad Men maakt het plaatje alleen maar completer. Wij kunnen niet wachten om hem voor het eerst te mogen aanschouwen op Metropolis. |
 |
Capeman
Capeman is een band van Amsterdamse muziekveteranen. Van die gasten die alle kleine kroegpodia in Nederland al vijftien keer van binnen hebben gezien. Hoe mooi is het dan als je alsnog die grote doorbraak verwezenlijkt, je nummers op de radio te horen zijn en je als band promoveert naar de grotere festivals. Het overkwam Capeman. Met het debuut Stand Out Cause Trouble vonden zanger/gitarist Darko Tadic en zijn companen de juiste balans tussen synths, gitaren en scherpe vocalen om het publiek aan zich te binden. Inmiddels zijn ze zelfs bevestigd voor het beroemde Sziget festival in Hongarije. Vandaag laten ze horen waarom. |
 |
Other Lives (USA)
Met Other Lives heeft Metropolis een bijzondere hoofdact aan zich weten te binden. De Amerikaanse indiefolkband produceerde een van de meest bijzondere platen van 2011 (Tamer Animals), en is ook op het podium een genot om mee te maken. Het vijftal klinkt alsof ze met tien man op het podium staat. trompet, viool, percussie, gitaar, toetsen; alles wordt in het werk gesteld om gestalte te geven aan de meeslepende composities. Wij voorspellen een hartverwarmende finale in het Zuiderpark, en het mooie is: iedereen wint! |
 |
Case Mayfield
Gevoelige zanger, lolbroek, twitterfenomeen en talentvol muzikant inéén. Zet graag iedereen op het verkeerde been en lapt alle (ongeschreven) regels aan zijn laars. Deze zomer doet hij zijn eerste rondje festivalpodia, samen met zijn band The Many Coloured Beast. Ondertussen is hij alweer druk bezig aan zijn tweede langspeler, en gaat het spelen op festivals hem steeds beter af. Groeibriljantje! |
 |
Vadoinmessico (UK)
Ontdek-act (1): Psychedelische folk met een werelds tintje. De thuisbasis is London, maar de leden zijn uit verschillende uithoeken van de wereld bij elkaar gescharreld. Gezamenlijk brengen ze opgewekte folkliedjes die een bescheiden klap van de molen hebben gehad. Denk aan Local Natives, Devendra Banhart en Gabriël Rios (weet u nog?) en je komt in de buurt. Benieuwd hoe dat live klinkt? Wij ook! We komen er achter op deBeschaving |
 |
Zulu Winter (UK)
Ontdek-act (2): Zulu Winter komt net als Vadoinmessico uit London. Maar daar houdt de vergelijking wel zo'n beetje op. Zulu Winter is namelijk op en top Brits, tot aan de kapsels, de tongval en de liedjes aan toe. Hun met synths en dansritmes doorspekte indiepop roept enerzijds associaties af met grote Britpoprockers als Editors en Bloc Party, maar de heren zijn ook duidelijk thuis in sfeervolle elektronische pop á la Hot Chip en Apparat. In Engeland zijn ze al een grote hype, en Nederland zal niet lang achter biljven vermoeden wij. Wij tippen Zulu Winter als dé grote verrassing van deze editie van deBeschaving. |
|
Bombay Show Pig
Daar zijn ze weer, ons favoriete Nederlandse indie-garage duo! Bombay Show Pig is nu al één van de grote successen van het festivalseizoen en dat zal alleen maar meer worden. Niettemin zetten wij ze graag nogmaals even in de schijnwerpers als act to watch op deBeschaving. Utrecht is tenslotte een beetje het tweede thuis geworden van deze Kytopia-gangers. Wie van raggende rockduo's houdt, zit sowieso goed op deBeschaving: Blood Red Shoes is ook van de partij. Die laatste is hier headliner en stond al op Pinkpop dit jaar, maar wat ons betreft ontlopen ze elkaar niet veel. |
 |
Herman Brusselmans (BE)
deBeschaving kijkt (net als Cortonville) verder dan muziek alleen. Zo zijn er wetenschappelijke lezingen, theatervoorstellingen, comedy en literatuur. Dat voorlezen ook heel erg rock 'n roll kan zijn, bewijst Vlaanderen's grootste literaire rocker Herman Brusselmans. De verhalen over zijn seksuele escapades zijn onovertroffen, en zijn fictieve ontmoeting met de Spice Girls staat bij zijn vroege fans nog altijd in het geheugen gegrift. Verwacht vulgaire praatjes en ultiem droge humor. Een unieke kans om deze langharige levenskunstenaar van dichtbij te aanschouwen! |
 |
Alt-J (∆) (UK)
Ontdek-act (3): Alt-J (staat voor: de toetsencombinatie die ∆ tevoorschijn tovert) is een band van de buitencategorie. Dat geldt voor de naam, maar ook voor de muziek. Alt-J maakt zorgvuldig geconstrueerde indiefolkpop met een elektronisch tintje. Soms wordt er charmant gerammeld, dan weer bromt er een diepe elektronische bas. Debuutalbum An Awesome Wave wordt alom geprezen als een van de beste debuten van 2012 (tot nu toe). Live zijn deze Britse studiebollen wellicht niet de meest spetterende entertainers, maar weten ze wel met verve hun complexe maar catchy nummers naar het podium te vertalen. |
 |
Blood Red Shoes (UK)
De grote headliner van deze editie van deBeschaving. Het Britse garageduo bestaat alweer bijna acht jaar en mag beschouwd worden als een van de acts die het concept 'rockduo' groot hebben gemaakt. Een rijtje waar ook The White Stripes, The Kills en The Black Keys deel van uitmaken. Ze verkeren dus in goed gezelschap. Met het derde album In Time To Voices maakten Steve Ansell en Laura-Mary Carter hun meest ambitieuze album tot nu toe: meer laagjes, complexer en dynamischer dan voorheen. Live blijft Blood Red Shoes bij de kern: het gruis van de gitaar, de droge klappen van de drums, en de verbetenheid van de vocalen. Rock zoals het bedoeld is. |
 |
Customs (BE)
Vlamingen in strak pak. Stijlvolle leveranciers van de post-punk revival, die inmiddels in zichzelf alweer klassiek genoemd mag worden. Het genre heeft zich bewezen als een genre waar al meer dan 30 jaar vraag naar is. Customs geeft het genre een nieuwe glans en de nodige Vlaamse bravoure mee, zonder aan eigen smoel in te boeten. Een knappe prestatie van een band die ook live prima uit de verf komt. |
|
School Is Cool (BE)Vlaamse indie belofte (1): School Is Cool heeft een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt afgelopen jaar. Na het winnen van Humo’s Rock Rally in 2010 volgde al een fikse ronde langs met name Belgische festivals, en debuutalbum Entropology leverde meerdere hitsingles op. Het repertoire van dit Antwerpse vijftal staat dan ook bol van de frisse, springerige indiepop. Soms dansbaar, dan weer meeslepend en vol grote gebaren. Een van dé Vlaamse acts voor de toekomst, wat ons betreft. |
|
TexturesAl enkele jaren vaandeldrager van de Nederlandse metal. Sleutelwoorden: werklust, tegendraadse grooves, brute kracht, vlijmscherpe gitaren, grunts en internationale allure. Wat heet: de band heeft al meer dan 500 optredens over de hele wereld op zijn naam staan. Daarbij wisselen melancholieke momenten het betere beukwerk perfect af. Zanger Daniel de Jongh heeft zowel warme, heldere klanken als diepe, gruizige grunts in zijn strot zitten. Hoe dat klinkt, hoor je op Vestrock. |
 |
Intergalactic Lovers (BE)
Vlaamse indie belofte (2): Intergalactic Lovers uit Aalst brengt melancholieke indiepop die meandert tussen toegankelijk en experimenteel. Onder aanvoering van intrigerende frontvrouw Lara Chedraoui doet de band deze zomer een eerste ronde langs de (middel)grote Nederlandse festivals. Verwacht een dynamische show vol contrasten: hard en zacht, fel en gemoedelijk, introvert en meeslepend. Greetings & Salutations noemden zij hun album; wij voorspellen een prettige kennismaking. (foto: Guy Kokken) |
 |
Go Back To The Zoo
“Behoeven ze nog introductie?” kun je je afvragen. 2 albums, 5 hitsingles, alle grote festivals (Lowlands en Pinkpop voorop) veroverd en de nodige internationale interesse. Go Back To The Zoo staat in de Cortonville route omdat deze enthousiaste Amsterdamse gasten niet alleen zijn verworden tot rocksterren in de media; op het podium bewijzen ze zichzelf keer op keer door de bak energie en sterke liedjes die ze over het publiek heen smijten. Succes gegarandeerd! |
 |
The Subs (BE)
Voor wie onder een steen heeft geleefd: al enkele jaren maakt The Subs deel uit van de Gentse electronicascene. Het Vlaamse duo brouwt een energieke mix van electro, house en techno, maar met een flinke rock attitude. Live brengen deze weirdo's een berg gierende synths en punkvocalen in stelling om het Vestrock publiek nog één laatste keer op zijn kop te zetten. Een bijzonder puike afsluiter van deze festivaldag. |
|
|
|
 |
The Devin Townsend Project
Devin Townsend is een van de meest innovatieve metal artiesten van de afgelopen jaren. Momenteel is hij bezig aan een vierluik albums, waarin hij afrekent met zijn drank- en drugsverleden. Elk van de albums vertegenwoordigt een emotionele component van zijn persoonlijke groei sinds hij is afgekickt. Muzikaal laveert hij tussen melodische metal en progressieve rock, en vindt hij telkens de perfecte balans tussen beiden om zijn ambitieuze platen muzikaal in te kleden. |
 |
Steel PantherDat er ook ruimte is om te lachen op Fortarock bewijst Steel Panther. Dit Amerikaanse antwoord op The Darkness schuwt geen enkel cliché. Van de aankleding en het haar tot de riffs en de teksten (het geniale Death To All But Metal voorop) alles klopt. Tussen de grappen en grollen door blijken ze ook nog een aardig mopje glamrock te kunnen spelen. Zo goed als fout kan zijn, als je begrijpt wat we bedoelen. |
 |
Anthrax
Een van de zwaargewichten in de line-up. Deze klassieke metalband uit New York maakt samen met Metallica, Slayer en Megadeth deel uit van ‘The Big Four’, de absolute heersers van de thrashmetal. De groep stond aan de basis van dit genre en flirtte als één van de eerste metalgroepen met hiphop. Na een roerige periode in de jaren ’90 en ’00 zijn ze weer terug in een grotendeels originele bezetting en zijn de albums weer op niveau. Een must dus voor de liefhebber. |
 |
Meshuggah
Het Zweedse Meshuggah verbindt de meest furieuze metalkenmerken met de nodige Scandinavische fratsen: de jazz en mathrock invloeden maakt van Meshuggah een van de meest complexe acts in het genre. Geen lichte kost derhalve. Evengoed is het genieten van de instrumentbeheersing, de duizelingwekkende composities en de soms bizarre ritmes. Wie van een uitdagende luisterervaring houdt, is bij Meshuggah aan het juiste adres. |
 |
Machine headNog zo'n fenomeen dat al 20 jaar fans aan zich bindt: Machine Head. Agressieve thrash meets moderne productie. Het debuut is een klassieker, maar ook in 2011 wordt ze nog grootse prestaties toegeschreven. Unto The Locast wordt zelfs als metalplaat van het jaar genoemd. Ook live weten deze heren uit sunny California nog de nodige festivalweides kapot te spelen. In de categorie: altijd goed! |
 |
Slayer
Een begrip, ook buiten de metalwereld. Behoeft ook eigenlijk geen introductie. Wie een kaartje koopt voor Fortarock, komt zeker ook voor Slayer. Net als Anthrax opgekomen in de vroege jaren '80, om nooit meer weg te gaan. Volgens sommigen de meest solide metalmachine die ooit de podia sierde. De controverse over tekstuele onderwerpen (satan, seriemoordenaars en zulks) zijn ze inmiddels voorbij. Wat rest is louter respect van hun genregenoten en liefde van de fans. En dat zijn er een hoop. |
|
|
|
 |
Greg HoldenIs stiekem ook een beetje van ons. De single The Lost Boy kreeg door onze burgervader Eric een stevig duwtje in de rug. Mede daardoor kreeg de Britse singer-songwriter de kas om door te breken, met een uitverkochte Nederlandse clubtour dit voorjaar als voorlopig hoogtepunt. Bij Cortonville zijn we dus erg blij dat we hem dus op Dauwpop terugvinden in de programmering. Waarom we zo blij met hem zijn? Zijn liedjes (rootspop met een twist)? Zijn fantastische stem? Charmante uitstraling? Geef deze gast een kans en laat je overtuigen is ons devies. |
 |
Chef' SpecialIs bezig aan een indrukwekkende opmars. Ooit begonnen als niets-aan-de-hand surfersbandje, kwamen de Haarlemmers al snel in het vizier van DWDD, speelde ze de clubs plat en werden ze bevestigd voor Pinkpop, op het hoofdpodium nog wel! De zonovergoten mengelmoes van muziekstijlen (funk, hiphop, rock) van deze heren is dan ook uitermate geschikt voor festivals. Bovendien weet deze goedgeöliede machine wel hoe ze een feestje moet bouwen. Succes gegarandeerd! |
|
|
|
 |
The Kyteman OrchestraWas al eens 'act van het festivalseizoen' in 2009. Met een nieuwe show die nóg gewaagder en intenser is, gaan ze opnieuw voor het ‘wow’ effect. Of het allemaal gaat passen is de vraag. Maar áls het dan allemaal staat, dan heb je ook wat. De presentatie in Tivoli was al indrukwekkend, maar voor een volle festivalweide komt het orkest misschien nog wel beter tot zijn recht. Laat je meevoeren door de wondere muziekwereld van Kyteman en zijn 60 vriendjes. Goede reis! |
 |
SabotageMaandelijks terugkerende indiedisco in het Zwolse podium Hedon. Als semi-local heroes zijn de heren van Sabotage ook present op Dauwpop. Tot zover klinkt dat allemaal nog niet opzienbarend. Waarom zijn we dan toch fan van Sabotage? Dat zou zomaar iets te maken kunnen maken met DJ HNK aka Henk Kanning, voorheen DJ bij KINK FM. Bij Sabotage zijn de indie-hits vers van de pers, en Koot&Bie traditie. Wat wil je nog meer? Lekker dansen! |
 |
Case MayfieldGevoelige zanger, lolbroek, twitterfenomeen en talentvol muzikant inéén. Zet graag iedereen op het verkeerde been en lapt alle (ongeschreven) regels aan zijn laars. Deze zomer doet hij zijn eerste rondje festivalpodia, samen met zijn band The Many Coloured Beast Tijdens het festivaldebuut op Paaspop was het nog even wennen: aan het publiek, aan de dubsteptent ernaast die op vol volume door het optreden blaast. Ongeacht de omstandigheden blijft Case intrigeren. Een klasse apart! (foto: Ro Halfhide) |
|
The DeafIs al lang niet meer 'het hobbybandje van Spike van DI-RECT'. Debuutalbum TOOT WHISTLE PLUNK BOOM! van het Haagse viertal staat vol met scherpe, hoekige garagerock, opgezweept door een manisch orgeltje, een gitaar zo scherp als een scheermes, en de afwisselende vocalen van Spike en bassiste Janneke Nijhuis. Op plaat klinkt dat al erg fijn, maar de échte kracht van The Deaf ligt op het podium. Knoerthard, met lef en vanuit de tenen gespeeld. Raw Power dus, om met Iggy te spreken. |
|
Bombay Show PigOver Bombay Show Pig raken we maar niet uitgepraat op Cortonville. Het multitaskende indieduo weet dan ook telkens weer te verrassen. Met de ijzersterke liedjes op debuutplaat Vulture/Provider bijvoorbeeld, die op 3 mei uitkomt. Met de wonderschone semi-akoestische sessie die ze speciaal voor Cortonville deden in Kytopia. Maar natúúrlijk ook met de spannende live optredens, waarbij ze helemaal los gaan, zonder het oog op hun indrukwekkende instrumentarium te verliezen. Niet overslaan! Maar echt! (foto: IAMKAT) |
 |
André ManuelOver cultfiguren gesproken! Al sinds 1989 beweegt André Manuel zich in allerlei hoedanigheden tussen blues, experiment en theater en tussen Nederlands, Duits en Engels gezongen teksten. Als product van het Twentse land mag hij zich op Dauwpop tot local hero rekenen Verwacht een show vol melancholie, maatschappijkritiek en een flinke scheut waanzin. Denk Tom Waits, Nick Cave, De Kift en Daniel Lohues, en je krijgt een idee. Een bijzondere kans om Manuel in festivalsetting te zien schitteren. |
|
Automatic SamIs geen band van al te dure woorden, stadse fratsen en kunstzinnig geneuzel. Niet lullen maar spelen dus. En dat kunnen ze, deze kerels uit de Achterhoek. Het liefst heul hard en flink smerig. Luister hun album Texino en je weet het. Blues- en garagerock met soms een vleugje roots en stoner. Er mag gedanst, met bier gegooid en flink gejoeld worden. Hoe meer hoe beter! Automatic Sam joelt wel terug. Bij uitstek een band om je laatste beetje Dauwpop-energie bij over de balk te smijten. (foto: Mike Nicolaassen) |
Bombay Show Pigis zo’n act waar we ons bij Cortonville graag hard voor maken. Het is fris/stoer, jongen/meisje, drums/gitaar, maar bovenal is het indierock met een eigen smoel en talent voor multitasking. Want wat weet dit duo een berg muziek te maken met slechts acht ledematen. Daar kan menig muzikant een puntje aan zuigen. Geen parels voor de zwijnen dus, maar het neusje van de zalm van de Nederlandse indie-scene. Checken die handel!
GEMis bezig aan een tweede leven. In den beginne deed de groep rond zanger Maurits Westerik goede zaken met op The Strokes-leest geschoeide indiepop. Het nieuwe album Hunters Go Hungry laat een volwassener geluid horen. Om het maximale uit deze stilistische manoeuvre te halen werden meesterdrummer Bram Hakkens (Kyteman) en bassist Daniel Rose (C-mon & Kypski) aangetrokken. Westerik kan zich dus volledig storten op het vertolken van zijn vurrukkulluke sixtiespop-met-een-schepje-soul.
The Kik!
Morning Parade
New Cool Collective Vanderbuyst De Popronde is een jaarlijks terugkerend reizend muziekfestival dat in de editie van 2012 maar liefst in 31 steden plaatsvond met zo’n 25 bands per avond. Op 8 november was er tijdens de Popronde in Leiden een speciale intieme Cortonville sessie in een kleine huiskamer.
In deze kleine huiskamer stonden onder meer drie zalig rockende dames en een diep bassende heer. Deze heer is ex-Krezip bassist Joost van Haaren en hij heeft met The Jacks een mooi nieuw bandje in de klauw. Deze band weet bij deze Cortonville Sessie hun stijl tot iets heel moois om te toveren!
Grote groet,
Eric
