Je staat binnen één maand op nummer 1 in een download top 100 en de boekingen komen met steeds grotere regelmaat binnen. Na je eerste BUMA afrekening realiseer je je dat vooral dat laatste iets van omzet gaat opleveren. Veiligheidshalve blijf je toch maar vier halve dagen op de vorkheftruck zitten bij de bloemenhandel want de huur moet wel betaald worden natuurlijk. De bandbus is een feit en twee tot drie keer per week scheur je langs de clubs en kernpodia van Nederland. De gillende meisjes en de media aandacht wennen opvallend snel en ’s avonds in je bed liggen met suizende oren en tien bier in je mik voelt gewoon goed.

De manager/roadie/chauffeur regelt ondertussen ook de financiën. Deze aardige meneer int de gages en stopt “na aftrek van onkosten” de rest in de bandpot. Hoe dit verhaal verder afloopt verschilt nogal per band. U kunt zich voorstellen dat er bandjes zijn waarbij er daadwerkelijk geld in de pot zit na vijf jaar en er sprake is van een heuse carrière. Dat het tegenovergestelde iets vaker het geval is hoef ik u evenmin uit te leggen.

Maar er is ook een andere optie: u wordt sessiemuzikant. Tijdens je conservatoriumperiode wordt er flink geschnabbeld. In je eerste Mercedes diesel van 15 jaar oud scheur je trots langs de bruiloften en bedrijfsfeesten. Het enige wat je extra moet meenemen t.o.v de muzikant uit het vorige voorbeeld is een lessenaar. Je speelt gewoon wat er staat en staat vier tot vijf keer per week op een podium met altijd andere collegae. Je speelt overdag wat reclametunes in en wordt ondertussen gebeld voor je eerste theatertour met Willeke Alberti.

Maar dan komt de klapper: via via kom je terecht in de band van Koos Grandioos en zijn Droplulband. Het werk bestaat uit heel veel televisiewerk, wat televisiewerk en soms wat televisiewerk met gekoppeld aan het televisieprogramma natuurlijk de verplichte theatertour. Met als gevolg dat de kassajuffrouw je herkent, een mijlpaal. Bij je eerste endorsement deal kom je er achter dat je gewoon moet betalen voor je versterker. Je merkt dat je steeds vaker het woord “werken” gebruikt in plaats van “optreden”, zelfs je kinderen nemen die term over.

Zonder enige moeite kun je een klus van een collega gitarist overnemen en vice versa, soms zonder dat de artiest in kwestie het door heeft of zich er, op zijn minst, druk over maakt. In de kleedkamer in de pauze of na afloop wordt er niet over muziek gepraat maar over welk besturingssysteem het beste is voor uw nieuwe mac. Als je ’s avonds naast je vrouw in bed ligt met licht suizende oren en een paar colaatjes achter de kiezen realiseer je je dat het niet niks is dat je een gezin kunt onderhouden met gitaar spelen.

Ik hoor u denken: wat zit die Kauffmann nou te klagen. Dat is niet zo. Ik speel al gitaar voor mijn brood sinds mijn 15^e en geniet nog steeds elke dag van dat ding. Zoals Kees Dee al zei: gitaar spelen is goedkoper dan naar de psycholoog gaan (althans bij een serieuze diagnose) dus houdt u vooral de moed erin.

Daarom een welgemeende:

Rock on,

 

Kauffmann.

Gitaristen zijn teckels. Een klein instrument met de meeste herrie. Zet een willekeurige gitarist in een band met 18 blazers en 12 achtergrondzangeressen en hij zal proberen harder te spelen dan de 18 blazers en alle 12 achtergrondzangeressen te versieren. Wij vinden ons heel belangrijk. We hebben een elektrische gitaar omdat we die kunnen aansluiten op heel veel grote versterkers zodat alle meisjes denken dat we de grootste hebben.

De constante vete om de meeste roem tussen de zanger en de gitarist is het meest tekenend voor de verhoudingen binnen een band. De zanger verlangt van het publiek de meeste aandacht omdat hij nu eenmaal de zanger is en de gitarist claimt de meeste populariteit omdat hij alle liedjes heeft geschreven en zich daarmee, naar eigen inschatting, hoger op de bavianenrots plaatst.

De gitarist houdt van poses. Waar de bassist graag stoïcijns het publiek in kijkt met in zijn achterhoofd “ik pak jullie straks wel” (Bill Wyman van de Stones had zijn bas zo raar om zijn nek hangen met die hals omhoog omdat hij zo de meisjes op de eerste rij beter kon zien omdat anders het licht recht in zijn ogen scheen). De drummer zit geketend op zijn kruk en de toetsenist haalt het anno 2012 echt niet meer in zijn hoofd om met zo’n fout Duits draagbaar keyboard de strijd aan te gaan met de gitarist.

Voor degenen die het zelf nooit hebben mogen ervaren: er bestaat geen grotere bevrediging op aarde dan een A-powerakkoord (voor de niet kenners: je hebt er één vinger voor nodig) aan slaan met 4 Marshall stacks achter je bij de opening van een concert. Je bent de baas. Je gitaar voelt als het wapen waarmee je het hele publiek zich in één klap overgeeft. Een aanrader voor de cursus “Hoe overwin ik mijn onzekerheid?”

De meest voor de hand liggende misstap binnen een band: gitarist versiert meisje van de zanger. Een vaak terugkerend fenomeen. Niet bevorderend voor de sfeer binnen de band en het één-tweetje tussen de zanger en gitarist staat onder hoge druk. Het meisje in kwestie is gesneuveld voor de charmes van de gitarist nadat hij duidelijk heeft gemaakt dat het eigenlijk allemaal om hem draait. Klassieke voorbeelden: Aerosmith, The Kinks, The Black Crowes, Oasis waarin ook nog in drie van de vier gevallen sprake is van familiebanden.

De gitarist speelt stelselmatig te hard. Ik sta zelf bekend als een gitarist die hier last van schijnt te hebben. Mijn versterkers stonden op een gegeven moment zelfs in de coulissen achter een dranghek en later onder het podium. Daar heb ik die dingen natuurlijk niet voor gekocht, dacht ik nog… Bij een concert van Status Quo zag ik ooit Rick Parfitt, de blonde diesellocomotief op slaggitaar, met zijn hoofd vlak voor zijn versterker staan en zijn weelderige haardos bewoog ritmisch mee door de lucht (geen ventilator aanwezig). Als je wordt aangesproken op je volume, fake dan de beweging van het terug draaien van je volumeknop. Het psychologische effect hiervan zal je verbazen.

Gelukkig is de vraag “Speelt u gitaar?” nog niet officieel opgenomen in de standaard vragenlijst bij de aanvraag voor een arbeidsongeschiktheidsverzekering. De premies zouden anders de pan uit rijzen. Voor de rest stel ik voor dat u ons soort met een zekere mate van respect behandeld, in ieder geval op dusdanige wijze dat we denken dat u het meent. Voor de rest kunnen we er niks aan doen.

Rock on, 

Kauffmann.

Nee, wij gaan ons niet verlagen tot ingewikkelde, natuurkundige frequentiecurves en we willen het graag plastisch houden. Anders verdwijnt de mythe… Hieronder is al min of meer uitvoerig besproken of het geluid in je vingers zit of niet maar bij het inpluggen in de diverse versterkers en pedalen hier weet je soms niet wat je hoort. Uit de mond van de gitarist welteverstaan.

Aanleiding voor dit verhaaltje is de omschrijving “hoestend midden” die de importeur van een pedaaltje bezigde. Na inpluggen werd meteen duidelijk wat de man bedoelde: het midden wordt in uw gezicht geknald alsof u oog in oog staat met een zwaar verkouden lama zonder zakdoek. Nogal confronterend, zeg maar. Het hoog van het pedaal in kwestie was “penetrant aanwezig zonder dat je het gevoel hebt dat je bij de tandarts zit”. Als laatste werd het laag door een andere klant omschreven als “alsof Billy Gibbons op de gitaar van Buddy Guy speelt”.

Dat deze afdeling binnen Cortonville voor gitaristen is bedoeld moge inmiddels duidelijk zijn. Geen enkele andere ziel op aarde zal begrijpen wat hier werd duidelijk gemaakt.

Nog een voorbeeld: klant is op zoek naar een fuzz. Nou leent de fuzz zich uitstekend voor cryptische omschrijvingen maar deze man was er daadwerkelijk goed in. Van wat ik ervan heb onthouden: “ik zoek een fuzz die wat minder zoemt maar wel dat smerige randje heeft maar dan niet in het pijngrens gebied maar het meer klinische hoog en daarnaast wil ik meer oempf (maakt een kostende beweging) en minder sssshh (klant kijkt nu heel gemeen). Zeg maar dat straaljagergeluid van Hendrix met het zangerige van Eric Johnson!”.

Klapperend met mijn oren ga ik de uitdaging aan en geef hem iets waar fuzz op staat. Na heel veel “Jaaaa” en “oh neee” van meneer verschijnt er een glimlach op zijn gezicht. Ik merk dat ik meteen goed zat met de eerste keus uit de effectenkast. “ik neem hem maar mag ik alle halflege batterijen uit de winkel hebben want dan wordt alles korreliger”.

Na afgerekend te hebben loopt deze sonisch mystieke mafketel weer terug naar zijn ruimteschip, mij en 2 andere klanten in vertwijfeling achterlatend… En mocht u nog meer van dit soorten termen hebben dan hoor ik het graag, dit is studiemateriaal.

Rock on,

Kauffmann

Ik heb Stratocasters uit legendarische jaren zoals 1962 en 1963 in mijn handen gehad die werkelijk fantastisch waren. Je voelt het al als je ze om je nek hangt en als je de hals voor het eerst vast houdt. Het voelt alsof je weer bij je ouders vroeger op de bank plofte, zonder geldzorgen en altijd mooi weer. Alle oneffenheden en overbodige lak zijn door eindeloos gebruik en misbruik verdwenen zodat zo’n gitaar in je hand valt als je eigen geslachtsdeel (voor de dames onder u zal ik een andere metafoor moeten verzinnen maar ik kom er zo even niet op). Een oude gitaar kan zijn als een oude vriend die in al die jaren nog nooit 1 vraag heeft durven stellen waar je geen antwoord op wilde geven. Een oude gitaar kan eruit zien alsof hij de hele wereld is rond geweest en alle verhalen heeft onthouden die je met de goeie noten weer tevoorschijn kunt toveren. Dat is de werkelijke waarde van een vintage gitaar.

Daarentegen zijn er vintage gitaren die jaren in de kast, kelder of zolder hebben gelegen. Zonder beroerd te zijn geweest. Gitaren moet je niet in de steek laten. Dat vinden ze niet leuk. Ze raken uitgedroogd, stug en narrig. Voor veel mensen zijn gitaren verzamelobjecten. Ik ben het daar niet mee eens. Een schilderij koop je om naar te kijken, een gitaar om op te spelen. Niet lang geleden had ik een Telecaster uit 1959 in mijn handen, zogezegd in mint conditie. En dat was ie ook. Geen krasje te bekennen, geen roestplekje te vinden. U raadt het al: een behoorlijke kutgitaar. Niet dat hij slecht was gebouwd maar de eenzaamheid was hem af te lezen. Hij was verketterd, verbannen naar een plek waar het niet Rock & Roll was. Hij klonk zoals een in de magnetron opgewarmde heilbot in champagnesaus die 4 jaar in de vriezer heeft gelegen smaakt…

Rock on,

Kauffmann.

Want je hebt ook van die dagen. De telefoon gaat. “Goedemorgen, of is het al middag? Verkoopt u ook sokken met muzieknoten erop?” Ik antwoord vriendelijk dat we een gitaarwinkel zijn. “Maar waarom verkoopt u dan geen sokken met muzieknoten erop? Dat zijn toch leuke cadeautjes?” Ja dat klopt, zeg ik, maar een gitaar is een nog veel leuker cadeau. Mevrouw ziet de humor er niet van in.

Man komt binnen met een instrument wat vanaf 2 km afstand ook niet lijkt op een gitaar. “Ik heb deze trompet ooit van mijn opa gekregen en ik heb op internet gelezen dat daar olie in moet. Verkoopt u dat?” Tijdens zijn vraag kijkt de man de winkel rond en realiseert zich dat hij wellicht aan het verkeerde adres is. Ik zeg hem dat ik uit principe geen zaken doe met mensen die hun instrument in hun mond doen. De humor wordt wederom niet gewaardeerd.

Dan een klassieker: De hele familie komt binnen. “Wij hebben vorig jaar bij de Lidl deze gitaar gekocht maar er is een snaar geknapt, kunt u die vervangen?” Bij inspectie van de “gitaar” blijkt dat, afgezien van het ding zelf, alle snaren moeten worden vervangen. Als ik uitleg dat er voor 15 euro nieuwe snaren op zitten krijg ik te horen dat de gitaar zelf maar 14,95 kostte. Het hoofd van het gezin kijkt mij woedend aan, alsof ik de kluit sta te belazeren. Ik vertel dat het ook 15 euro kost als de gitaar destijds 2500 euro heeft gekost en dat het hout voor in mijn open haard meer bruikbare waarde heeft dan de Lidl gitaar. En weer ben ik de enige die de grap ervan in kan zien.

Begrijp mij goed. Ik klaag niet maar observeer. Als gepassioneerd gitarist heb ik geen 100.000 euro bij de bank geleend om sokken met muzieknoten te gaan verkopen en ik vind het vervelend om mensen te vertellen dat ze een kutgitaar hebben gekocht. Dat de enigszins labiele gitarist bij mij langs komt  voor een opbeurend gesprek beschouw ik als een groot voorrecht maar er is toch niets leukers dan een opgewonden klant vrolijk de deur uit zien lopen met een gloednieuwe Stratocaster. Zo’n 1,5 keer per dag.

Rock on,

Kauffmann.

Maar goed, ik heb het allang niet meer alleen voor het zeggen thuis dus we gaan op vakantie en ik neem mee: een gitaar.

De hamvraag is dus: waar moet een vakantiegitaar aan voldoen en hoe ga je ermee om?

Het heeft natuurlijk alles te maken met je vakantiebestemming en de manier waarop je je verplaatst.

Camping/trein:

Neem mee of koop (en neem dan alsnog mee...) een akoestische gitaar met veel volume en een hoesje die de vervangende waarde heeft van een tank benzine. Onder het motto "travel light" neem je natuurlijk niet je Taylor limited hoepeldepoep mee met handgebouwde koffer. Nee, het moet een waaibomen triplex bak zijn met vuilniszak die makkelijk bungelt aan je rugzak. Bij het plaatsen van je bagage boven je stoel (mits voorradig) hoor je dan dat gezellige kloeng kloeng geluid van je gitaar die tegen alles aan knalt. Zeer romantisch. Eenmaal op de camping ben je de koning met dat ding en hoef je nooit bier te halen of eten te koken. Mocht je gitaar bij de bonte avond niet ritueel op de barbecue zijn beland, kun je hem altijd nog ruilen voor een lift naar huis.

Fiets/hotel:

Voor de pensionado's onder ur die fit willen blijven, ligt het een klein beetje anders. Uw Batavus is natuurlijk op het gebied van bagage, fietskaarten en antizadelpijn van alle gemakken voorzien. Echter op het vervoeren van een muziekinstrument was de fabrikant niet voorbereid. Met een gitaar op je rug op de fiets is het vooral uitkijken voor laag hangende tramleidingen. Aerodynamisch gezien is het ook niet optimaal. Er bestaan opvouwbare, of hele kleine gitaren die met een beetje duwen in een weekendtas passen die wellicht wel, tegen een kleine meerprijs, mee zijn geleverd bij uw fiets. Voor de rest zoekt u het maar uit want ik hou niet van fietsen, zeker niet op vakantie.

Auto/huisje:

Een koffer is de beste tip die ik kan geven. Zo kan er bagage op en kan de labrador de gitaar niet opeten. Denk niet dat u nu wel uw vooroorlogse Martin D45 kunt meenemen want het resultaat van 3 wijnproeverijtjes per dag is waarschijnlijk een uitbundige vertolking van American Pie bij het vuur. Voorzichtigheid is geboden dus.

Rij voorzichtig,

Rock on, Kauffmann.

Ongeveer een week geleden kwam ik ontspannen en natuurlijk keurig op tijd aan bij een optreden. Triomfantelijk kletsend met de zangeres en opscheppend over mijn Chevrolet Suburban opende ik de achterdeuren en keek in de immense laadbak. Geen gitaren…

Je improvisatievermogen wordt in dit soort gevallen op de proef gesteld. Twitter bood niet meteen uitkomst en bevriende collega’s uit de buurt waren natuurlijk ook ergens aan het spelen. Godzijdank was de dienstdoende geluidstechnicus ook eigenaar van een leuke, kleine muziekwinkel in de buurt. Op de vraag of hij nog iets had liggen antwoordde hij vol trots dat hij net een nieuwe Squier Classic Vibe had binnen gekregen, een gitaar van 349 euro. Een gegeven paard kijk je niet in de bek, dus ik vol gas naar die winkel om dat ding op te halen.

Ok. Mijn zorgvuldig opgebouwde setup van peperdure pedalen en een oude VOX AC30 zou dus nu worden voorzien van de elektriciteit uit een gitaar die prijstechnisch in een andere klasse ligt dan dat ik gewend ben. In de winkel roep ik altijd met mijn grote bek tegen klanten die staan te kijken naar zo’n Squier dat ik er zo de bühne mee op zou gaan. Dat ging dus nu gebeuren.

Het prijskaartje hing er nog aan, het plastic en de stickers zaten nog op de slagplaat. Hilariteit alom bij mijn bandgenootjes. Iedereen natuurlijk een, terechte, grote bek.

Inpluggen. En dan……klinkt het tot mijn verbazing net zo goed als anders! Tijdens mijn eerste solo van de avond vlogen de stellingen, clichés en uitspraken van anderen door mijn hoofd. Zou het dan echt zo zijn? Zit je geluid echt in je vingers?

Na afloop kreeg ik opvallend veel complimenten over mijn geluid van zowel bandleden (vooral om mij te pesten natuurlijk) als van mensen uit de zaal. Ik was zelf ook niet ontevreden maar op de terugweg besloot ik toch nog niet helemaal overtuigd te zijn. Het bewijs was nog niet geleverd, dit vroeg om een rematch.

Ik had toevallig in de winkel een Chinees Tokai Les Paul model ingeruild voor 250 piek. Die gaat dus mee naar de volgende gig, besloot ik. En ik houd helemaal niet van Les Pauls. De ultieme test dus.

Ik had natuurlijk wel heel laf mijn zelf gebouwde strat meegenomen als backup, de gitaar waar ik eigenlijk altijd op speel. Zoals u zult verwachten heeft die de hele avond staan wachten in het gitaarrekje. Wederom hetzelfde verhaal: topsound, speelt te gek en louter complimenten uit de zaal en van collega’s.

Helaas is het allemaal niet zo simpel als het klinkt. Dat het goed klinkt is misschien een feit, maar voelt het ook goed? Als dat ding om je nek voelt als een tegendraadse eiersnijer valt dat lastig uit te leggen aan het publiek. Dan heb je je avond niet. Kleine onvolkomenheden als foutjes in het fretwerk en oncoöperatieve stemmechanieken kunnen de avond behoorlijk bederven. De mensen in de zaal denken misschien dat je lekker bezig bent maar ondertussen voel je je als een naaktslak op een druk fietspad.

Maar de gitaartjes die ik per abuis om had waren in orde, dik in orde zelfs! Ik durf zelfs te zeggen inspirerend! Inspirerend, omdat je eens wat anders gebruikt. Zelfs een ogenschijnlijk premature beperking kan ervoor zorgen dat je andere dingen gaat doen dan je zou verwachten en dat is voor jezelf én het publiek leuk. Don’t get me wrong: niet meteen al je PRS-en en Les Pauls gaan inruilen voor een Hondo maar het kan echt geen kwaad jezelf af en toe eens uit te dagen. Op een bepaalde manier kan het zelfs ego-strelend zijn.

Geluid zit in je vingers. Durf ik te zeggen.

Rock on, Kauffmann.

Komt regelmatig voor: klant koopt een dure Fender, trakteert zichzelf een paar maanden later op een sjieke amp en heeft daarna geen zin meer om geld aan een kabel uit te geven. An sich begrijpelijk. 60 piek aan een snoertje uitgeven is lastig uitleggen aan jezelf of vriendin.

Kabels kunnen fantastisch zijn en rete-irritant. Waarom moge duidelijk zijn: als ze het doen zijn ze fantastisch en als ze weigeren een zinloos stukje draad met 2 hopeloze, ontwerp-technisch gezien, verouderde plugjes. De jack-plug wordt vaak door puristen gezien als een slecht ontwerp omdat de 2 pooltjes niet tegelijkertijd hun doel bereiken. Met het voor iedereen herkenbare kgggggrrr kloenk baf geluid als gevolg.

Vraag is dus waar je op moet letten als je kabels koopt, hoe ga je ermee om en hoeveel wil je er aan uitgeven?

Een kabel moet zijn werk doen. De pluggen moeten er lekker strak in en uit gaan en de kabel moet goed afgeschermd zijn en vooral niet te stug, anders sta je binnen 5 minuten in een slangenkuil met meer dan gênante situaties tot gevolg. De weerstand moet minimaal zijn (denk aan water door een tuinslang, dus niet te dun) en moet bestand zijn tegen egotrippende zangers die zinloos en aanstellerig rond springen op de bühne.

Een kabel moet ook niet onnodig lang zijn. Hangt van de plek af waar je speelt, bij een repetitie of kroegoptreden is 3 meter zat. Op een groter podium is 6 meter de limit maar vergeet niet dat de pedalenziekte er ons toe dwingt voortdurend in de buurt te blijven van ons pedalenbakkie waardoor 3 meter ineens toch voldoende kan zijn...

Hoe klinkt een kabel? Als het goed is: nergens naar. Hij moet transparant zijn, niet kleuren. Hoe dikker de kern hoe beter maar tegelijkertijd hoe onhandiger. Hoe dunner hoe fijner (denk flexibeler) maar ook hoe fragieler.

Er wordt een hoop geluld over kabels. Fabrikanten die je tureluurs maken over je grote held die ze ook gebruikt (die hoeft er niet voor te betalen) en hippe krulsnoermodellen waar klaarblijkelijk alleen Brian May en Jimi Hendrix mee om kunnen gaan. Retro designs die doen denken aan het snoer van de strijkbout van je vriendin, pluggen met ingebouwde aan-uit schakelaars waardoor je al helemaal niet meer weet of je kabel kapot is of niet en natuurlijk al die soldeerloze kutpatchkabels in je pedalboard die te veel ruimte innemen.

In mijn winkel hangen er kabels vanaf 20 euro. Geen instapprijs, maar daaronder vind ik het niet meer te vertrouwen. Daarboven wordt het tot ongeveer 60 euro hoorbaar en voelbaar beter. Daar weer boven kom je in het segment waar zogenaamde kenners (no offence) het verschil kunnen horen tussen die ene van 130 euro en die andere geweldige die John Mayer ook gebruikt. Let niet op merken, de lengte van z’n bestaan bepaalt z’n waarde. 

Wat te doen?

Tip 1: koop voor alle essentiële kabels een backup. Daarnaast is elke kabel in je keten essentieel. Vertrouw nooit op de kabelvoorraad van de bassist want die hebben nooit iets bij zich.

Tip 2: koop de kabel die je je kunt veroorloven. Duurder hoeft niet beter te zijn, maar koop geen kabels met gegoten pluggen. Je weet wat ik bedoel, die kun je niet repareren. Neem iets waar je de pluggen van kunt vervangen.

Tip 3: koop een soldeerbout.

Tip 4: tape nooit je kabels vast, die lijmzooi van slechte gaffer krijg je er niet af en is vies.

Tip 5: probeer draadloos te vermijden. Daar heb je 2 keer zoveel kabels voor nodig...

Tip 6: houd rekening met haakse en rechte pluggen. In een strat is recht handig en beter maar voor een tele of les Paul is haaks weer handiger.

Tip 7: steek je kabel eerst achter je draagband voordat je hem inplugt. Zorg ervoor dat de kabel niet te gemakkelijk uit je versterker kan gaan als je een solootje pakt voorop het podium. Als ie te goed blijft zitten pleurt je versterker om.

Tip 8: als je het kan veroorloven: koop een buffer. Dit apparaatje zorgt ervoor dat je signaal laag ohmig wordt zodat je langere kabels kunt gebruiken en minder signaalverlies zult hebben. Het handigste is de Boss TU3 tuner, daarin ziet zoiets ingebouwd. 

Resumerend: ik weet het niet. Ik heb mijn allereerste kabel nog steeds (35 jaar oud) en die doet het nog. Ik heb peperdure kabels gebruikt die inderdaad goed klinken maar die na 5 gigs kapot gingen. In de "heat of the moment" gaat het er alleen maar om dat je kabel het doet. Ik hoor geen schokkende verschillen. Koop liever 2 kabels van 25 piek dan 1 van 50, heb je meer aan. Houd je kabels uit de buurt van musici die niet gewend zijn met kabels om te gaan zoals drummers, blazers, zittende musici, zangers, bassisten die hun kabels vergeten en managers. Wees er zuinig op...

Rock on, Kauffmann.

Elke vorm van argwaan is op zijn plek in voornoemde situatie. Mijn ervaring is dat een klant zelden met alleen een setje snaren de winkel verlaat. Bedenk ondertussen wel dat een gitaar met oude snaren een volkomen zinloos stuk hout is. Bedenk ook dat hij ook voor nieuwe banden onder jullie auto zorgt, een hele geruststelling toch?

Krap 2,5 uur later. De meeste boodschapjes waarvoor hij aanvankelijk de stad in ging heeft hij niet bij zich. Gek genoeg wel dat lastig te vinden verloopstukje voor je laptop waarvan je had gezegd dat het helemaal geen haast heeft. Ogenschijnlijk met lege handen komt meneer de kamer binnen met een verontrustende glimlach op z’n bek. Hij geeft je nonchalant het verloopstukje en je vraagt of het nog is gelukt met de snaren. Zijn antwoord hierop komt ongeveer 3 seconden te laat. Als hij net iets te lang uit het raam staart waar alleen maar het fietsenschuurtje is te zien besluit je dat het foute boel is.

Elke vrouw die uit dit verhaal lering probeert te trekken moet zich realiseren dat de man in dit voorbeeld een kluns is. Bedenk dat er veel geraffineerdere methodes worden gebruikt om je te misleiden. Hier volgen een aantal:

1. Hij komt overdreven enthousiast binnen met de mededeling dat hij een gitaar heeft gezien die hij helemaal fantastisch vindt maar ‘natuurlijk’ niet heeft gekocht omdat dat onverantwoord zou zijn. Over zoiets moet je toch ‘even nadenken’. Regelrecht bedrog. Zijn enthousiasme komt uitsluitend voort uit de opwinding van de aankoop die hij zojuist heeft gedaan. Hij kan niet wachten dat ding aan zijn vriendjes in de band te laten zien. Doe niets en kijk hem aan met een blik vol (on)begrip.
2. Hij komt een beetje teleurgesteld binnen. Op de vraag wat er aan de hand is antwoord hij dat iemand anders de gitaar heeft gekocht waar hij al 2 jaar voor aan het sparen was. Je bent bekend met het spaargedrag van je man en je bent dus op je hoede. Gek genoeg verdwijnt zijn teleurstelling binnen 5 minuten of korter. 3 tegen 1 dat die gitaar onder het afdekhoesje van de reserveband ligt (die ligt doorgaans in de kofferbak onder een lapje in een soort dubbele bodem. Ook populair bij amateur drugsmokkelaars). Doe niets en kijk hem aan met een blik vol (on)begrip. 
3. Hij kondigt kalm en zelfverzekerd aan dat hij een koffer heeft gekocht voor zijn geliefde gitaar. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit inderdaad vaak voorkomt maar zo’n aankoop behoeft geen aankondiging. In die koffer zit een nieuwe gitaar. Doe niets en kijk hem aan met een blik vol (on)begrip.
4. Op een doordeweekse dag tref je een briefje aan van de postbezorging dat “wij u helaas niet thuis aantroffen en het pakket bij nummer 14 hebben afgegeven”. Glurend door de brievenbus van de buren zie je een grote, rechthoekige bruine doos in de gang staan. Je hebt nu het volste recht om hem op zijn flikker te geven. Hij heeft niet eens zijn best gedaan om je om de tuin te leiden. Confronteer hem zo snel mogelijk met de doos en kijk hem aan met een blik vol (on)begrip. De ‘andersom’ variant bestaat ook: de postbode bezorgt de bruine doos bij jullie thuis en manlief haast zich te zeggen dat deze voor een vriend is omdat hij op zijn werk geen pakketjes mag ontvangen.

De vraag blijft natuurlijk: hoe zie je zoiets aankomen, kun je het voorkomen? Blijft lastig. Herkenbare symptomen zijn: afwezigheid, onrust en overdreven marktplaats bezoek. Geef hem in ieder geval het gevoel dat hij deze beslissingen zelf mag nemen. De aanschaf van een dergelijk mannelijk rocksymbool doe je niet samen met je vrouw. Zijn zorgvuldig opgebouwde reputatie als vrije jongen naast zijn baan als chef buitendienst bij een stofzuigerfabriek staat dan op het spel. Wil jij niet op je geweten hebben.

Mocht je er toch te laat achter komen, zeg dan vooral geen onhandige dingen zoals: “de vorige keer toen je een nieuwe gitaar kocht zei je ook dat je daarmee 5 jaar vooruit kon”. Of “waarom verkoop je niet eerst een paar anderen?”. Dat ik geen relatietherapeut ben moge inmiddels duidelijk zijn maar gun elkaar je dingetje. Ga bij jezelf te rade of je zelf geen weggestopte verlangens hebt naar een dure hobby. En als je hem echt wil pakken: bezoek met 5 aangeschoten vriendinnen zijn eerste optreden en gooi een vochtig onderbroekje naar zijn hoofd.

Tot slot: er bestaat zelfs een semi wetenschappelijke term voor zijn aandoening: G.A.S. Gear Acquisistion Syndrom. Veel voorkomend bij gitaristen. Volgende week: een nuttig onderwerp. Kabels.

Rock on, Kauffmann

Scenario 1: Als je het niet erg vindt dat je vrouw er wel achter komt:

Dit is een makkie. Er is sprake van een zekere mate van begrip bij je echtelijke wederhelft. Dit begrip moet je respecteren maar niet overmoedig gaan misbruiken door proberen uit te leggen dat het een weloverwogen en verantwoordelijke beslissing was. Dan voelt ze zich verneukt. Zij weet hoe je volledig gehypnotiseerd door die winkel liep en een, voor haar niet te begrijpen, impulsieve aanschaf hebt gedaan. Ze vertrouwt je erop dat je het kunt betalen, ook al is dat niet zo.

Neem vooral geen bloemen voor haar mee! Jezelf een gitaar geven en haar een bosje chrysanten is beledigende vergelijking. Doe kalm, maar steek niet onder stoelen of banken dat je opgewonden bent van je aankoop. Pak een kop koffie en loop rustig naar je kamertje waar je versterker staat.

Als je de gitaar laat zien aan je vrouw, wees dan voorbereid op onbegrijpelijke reacties. Zoals: “En, is deze nou beter dan die andere? Of: “Je had toch al een witte?”. Doe alsof je dit redelijke vragen vindt maar ga er inhoudelijk niet op in.

Als je na een uurtje of zo tevreden uit je kamertje komt: een belangrijk moment! Doe niet overdreven blij of uitgelaten. Je had immers al lang voorzien dat dit een goed overwogen aankoop was en natuurlijk heeft je inschattingsvermogen je niet bedrogen. Hou het sober: “topding” of “precies wat ik nodig had”. Ga vervolgens over tot de orde van de dag. Lees een vrouwentijdschrift of iets dergelijks, toon interesse…

Realiseer je vooral dat je je in een bevoorrechte positie bevindt. Er is sprake van wederzijds begrip maar herhaling is pas binnen een maand of 8 mogelijk.

Scenario 2: Ze mag er absoluut niet meteen achter komen.

Met de nadruk op ‘niet meteen’. Ze komt er namelijk uiteindelijk toch wel achter. De vergelijking met een buitenechtelijke relatie gaat mij persoonlijk te ver maar je begrijpt wat ik bedoel. Wij zijn te stom om zoiets verborgen te houden. Realiseer je bij aankoop dat je het helemaal niet stiekem doet. Je maakt alleen de juiste inschatting dat een directe confrontatie niet past in de relatie met je vrouw. Ook daarmee toon je respect.

Afijn, je rekent af en loopt naar de auto. Je auto is je redding. Er bestaat geen ander moment in je leven waarbij je de uitvinding van de hoedenplank zo zult waarderen. Thuis aangekomen loopt je vrolijk maar niet te opgewonden door de kamer. Lok hiermee een reactie uit in de trant van: “Je bent toch niet weer in die klote winkel geweest he?”. Je wordt je nu tegelijkertijd bewust van je ‘fout’ en van je inschattingsvermogen. Zeg dat je het leuk vindt dat ze je door heeft en geef eerlijk toe dat je een gitaar hebt gezien die je heel graag wilt hebben. Dat ie onder het hoesje van de reserveband ligt, hoeft ze dan nog niet te weten. Daar komt ze toch nooit (gaan we nu even gemakshalve van uit).

Ga vervolgens over op de normale gang van zaken maar laat haar merken dat je het bezoek aan de gitaarwinkel nog niet helemaal bent vergeten. Alsof het bijna aandoenlijk is dat je nog steeds zo blij kunt worden van zulke ogenschijnlijk simpele dingen. Je kweekt hiermee goodwill.

Hierna draait het voornamelijk om timing. Er kan in sommige extreme gevallen wel enige weken overheen gaan voordat je triomfantelijk je weloverwogen aangeschafte gitaar laat zien. Calculeer hierbij een kleine woordenwisseling in. Je mag in deze een heel eind mee gaan in haar argumenten maar trek ergens een grens. Leg vooral de nadruk op het feit dat je een gevoelsmens bent en dat je gitaar daar een verlengstuk van is.

Het belangrijkste: alleen jij begrijpt waarom deze gitaar er moet komen. Je moet het helemaal niet willen uitleggen. Simpeler is: “Schat op jou was ik toch ook op slag verliefd?” Einde discussie.

Volgende week: Hoe ga ik om met impulsieve aanschaffen van mijn man en hoe kom ik erachter dat hij stiekem een gitaar heeft gekocht?

Rock on,

Kauffmann.